Ang vertical drama ay hindi lumitaw mula sa wala. Hiniram nito ang cliffhanger mula sa serye, ang runtime mula sa social video, at ang pag-frame mula sa telepono sa iyong kamay.
Ang runtime ay ang hadlang sa pagsusulat
Ang isang siyamnapung segundong episode ay may espasyo para sa isang pagbabago. Iyon ang buong sining: piliin ang pagbabago, mabilis na makarating dito, at tapusin ng isang beat bago pa handa ang manonood.
Ang vertical ay hindi isang pinutol na pahalang
Kapag maayos ang pagkakakuha, ang frame ay binuo para sa dalawang mukha at isang pintuan. Sa sandaling subukan mong mag-stage ng isang malawak na establishing shot, nawala mo na ang format — at karamihan sa mga palabas na nabigo, nabigo nang eksakto doon.
Ang cliffhanger ay isang kontrata
Ang bawat episode ay may utang sa iyo ng dahilan upang mag-tap muli. Sirain ang kontratang iyon nang dalawang beses at mawawala ang manonood, kaya ang magagandang palabas ay inilalagay ang kanilang mga pagbubunyag sa unahan sa halip na itago ang mga ito.
